eviaon.gr

Πολλά χρόνια τώρα οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες κάνουν ότι είναι δυνατόν να καταστρέψουν την πόλη που ζούμε. Εμείς οι πολίτες παρακολουθούμε,δεν κάνουμε τίποτα και απλώς τους ξαναψηφίζουμε.Ποιός δεν θυμάται την επιμονή του νυν νομάρχη να χτίσει το Διοικητήριο στην μια έξοδο της πόλης.Τελικά τα κατάφερε.Τα ΚΤΕΛ έχτισαν το δικό τους “αριστούργημα αρχιτεκτονικής” κλείνοντας και την άλλη είσοδο της πόλης. Η λίστα είναι ατέλειωτη και θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες για αυτούς που κατάφεραν να κάνουν την πόλη απάνθρωπη.Τώρα μια καινούργια φαεινή ιδέα του προέδρου του Επιμελητηρίου ήρθε να συμπληρώσει το πάζλ της “μενεξεδένιας πολιτείας”.

     Η ανάπτυξη της Κύμης δεν είναι μονοσήμαντη. Είναι πολύπλευρη και συμπεριλαμβάνει όλες τις πτυχές των δραστηριοτήτων. Μια από αυτές είναι ο αθλητισμός και η διοργάνωση σημαντικών γεγονότων, όπως είναι  «η ανάβαση της Κύμης» που προσελκύει πολύ κόσμο και κάνει την Κύμη ευρύτερα γνωστή.

     Φέτος ο Δήμος Κύμης συμμετείχε για πρώτη φορά με πολύ επιτυχία και σημαντική προσέλευση κόσμου στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Beach Socket, που έγινε σε χώρο στην παραλία Στομίου στον Οξυλίθου από τις 10 έως τις 13 Ιουλίου.

     Πρόκειται για παιχνίδι ποδοσφαίρου που διεξάγεται σε παραλίες, πάνω στην άμμο, με την συμμετοχή μεγάλων αθλητών του είδους, όπως του Δημήτρη Σαραβάκου κ.α.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα από τις 10 έως τις 13 Ιουλίου συμμετείχαν δέκα έξι ομάδες. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα Στοπ από τις Πετριές, η οποία έπαιξε με αντίπαλο ομάδα από την Πάτρα. Το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι ήταν αυτό που έπαιξαν οι επίλεκτοι από κάθε ομάδα, όπως είναι οι ποδοσφαιριστές Σαραβάκος, Φρατζέσκος και Παχατουρίδης με την Εθνική Ελλάδος στο Beach Soccert. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική με σκορ 5-4. 

     Όπως είπε ο Δήμαρχος Κύμης Δημήτρης Θωμάς στη λήξη της διοργάνωσης, του χρόνου η Κύμη θα προσπαθήσει να διοργανώσει στο Στόμιο τον τελικό του πρωταθλήματος. Μάλιστα ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης  Beach Soccet Κώστας Μότσης ήταν τόσο ενθουσιασμένος από την εντυπωσιακή διοργάνωση, την αθρόα προσέλευση και τον ενθουσιασμό του κόσμου, που δεν δίστασε να μας πει ότι σκέπτεται να διοργανώσει στην Κύμη το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

     Όμως τι είναι το Beach Soccert. Eίναι, όπως γράψαμε πιο πάνω, παιχνίδι ποδοσφαίρου στην άμμο. Το άθλημα πρωτοεμφανίστηκε στις ακτές τις Βραζιλίας και παιζόταν από νέους  Βραζιλιάνους, που αναδείχθηκαν παγκόσμιοι αθλητές ποδοσφαίρου και περιζήτητοι από τις ομάδες. Το άθλημα διαδόθηκε σιγά-σιγά σε όλο τον κόσμο και σήμερα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Beach Soccert  συμμετέχουν περί τις 80 ομάδες, ενώ του χρόνου ο αριθμός συμμετοχών αναμένεται να φτάσει τις 100. Στην Ευρώπη το άθλημα έχει γίνει ευρέως γνωστό και στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα παίρνουν μέρος μεγάλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία. Στη χώρα μας το άθλημα έγινε γνωστό πριν από 12 χρόνια. Η προσπάθεια των διοργανωτών ήταν, το άθλημα να περάσει δυναμικά στον Ελλαδικό χώρο, που κατακλύζεται από θάλασσες και νησιά. Καθιερωνόμαστε πολύ δυναμικά μας είπε ο πρόεδρος της Ένωσης κ. Μότσης. Με την συμμετοχή μας σήμερα στα διοικητικά δρώμενα της Ελληνικής ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, ως Ένωση, πιστεύω ότι θα πετύχουμε περισσότερα.  

     Στην Κύμη το άθλημα  πρωτοεμφανίστηκε φέτος ,μέσω του Δημάρχου Κύμης, που παρακολούθησε πέρυσι έναν αγώνα, ενθουσιάστηκε και προσκάλεσε στην Κύμη την Ένωση, η οποία αποδέχθηκε αμέσως την πρόσκληση.

     Το άθλημα αυτό έχει παγκοσμίως τέτοια απήχηση, που στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012, στο Λονδίνο, θα συμμετέχει ως άθλημα επίδειξης, μας έπε ο πρόεδρος της ένωσης και αναμένεται στους επόμενους Ολυμπιακούς να συμμετέχει σαν κανονικό Ολυμπιακό άθλημα.

Ένας από τους βασικούς οικονομικούς παράγοντες που έχουν συντελέσει στο να μείνουν κάποιοι στη Στενή και να μη φύγουν αναζητώντας αλλού δουλειά είναι η μελισσοκομία.

Το μέλι που παράγεται είναι φημισμένο και είναι το βασικό προϊόν που παίρνουν μαζί τους φεύγοντας οι επισκέπτες της Στενής. Για κάποιους βέβαια απ’ αυτούς είναι και βασικός λόγος επίσκεψης. Είναι σίγουροι ότι θα πάρουν ένα αγνό, φυσικό προϊόν χωρίς βιομηχανικές προσμίξεις και άλλα τεχνάσματα. Είχε κάνει πάταγο παλαιότερα το πώς το εισαγόμενο μέλι βαφτιζόταν Ελληνικό ή ανακατευόταν με λίγο Ελληνικό, έπαιρνε την ταμπέλα και μοστραριζόταν στα ράφια των Σούρερ Μάρκετ. Βέβαια η διαφορά ήταν εμφανής για αυτούς που ήξεραν, ενώ αυτοί που δεν ήξεραν έμεναν μόνο με την διαφορετική γεύση και αναρωτιόνταν.

Αυτή τη στιγμή 8.000 κυψέλες και βάλε δίνουν πάνω από 100 τόνους μέλι μέσο όρο τον χρόνο. Όσο από αυτό το μέλι μπορούν οι παραγωγοί το πωλούν λιανικώς, με βασικούς αποδέκτες τους επισκέπτες μας, κι όσο περισσεύει το πωλούν χονδρικώς σε βιομηχανίες, σε τιμή φυσικά διαφορετική.

Η διάθεση του μελιού λιανικώς, είναι ένα πολύ καλό μάθημα οικονομίας για το πώς μπορούν να βγουν κερδισμένες και οι δύο πλευρές, καταναλωτής και παραγωγός και για το πώς ο τριτογενής τομέας μπορεί να δώσει ώθηση στον πρωτογενή.

Τα μελίσσια της Στενής βόσκουν συνήθως σε όλη την Κεντρική Ελλάδα την Πελοπόννησο και φτάνουν έως και την Θάσο. Αλλά μεγάλο πλεονέκτημα είναι η βοσκή στην περιοχή της Δίρφης η οποία διαθέτει πάνω από 1.000 φυτικά είδη. Αρωματικά φυτά και αγριοβότανα δίνουν την ιδιαίτερη γεύση και το κάνουν μοναδικό.

Το ότι αυτή τη στιγμή η Στενή διαθέτει σε αναλογία πληθυσμού ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε παραγωγή μελιού, δεν είναι τυχαίο. Υπάρχει παράδοση αιώνων. Ακόμα και εναντίον των Τούρκων χρησιμοποιούσαν τις μέλισσες σαν μυστικό όπλο προκειμένου να τους τρέψουν σε φυγή.

Οι πιο πολλοί σημερινοί μελισσοκόμοι της Στενής, βρήκαν τα μελίσσια απ’ τον πατέρα τους και ούτω καθ’ εξής. Τα κουβέλια βέβαια, αντικαταστάθηκαν από τις σύγχρονες κυψέλες και τα μουλάρια που μετέφεραν τα μελίσσια, από τα φορτηγά. Η παράδοση όμως παραμένει.

- Ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Στενής, ιδρύθηκε το 1920 και ήδη κλείνει 85 χρόνια ζωής. Σκέψεις πολλές για την προβολή αυτής της γλυκιάς ευωδιάς της φύσης κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές.

Η γιορτή της τηγανίτας, το Μελισσοκομικό Μουσείο, είναι ιδέες που επεξεργάζονται κάποιοι και ίσως σύντομα τις θέσουν σε εφαρμογή.

Περιβάλλον, νεολιθικοί οικισμοί, βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία, παραδοσιακοί οικισμοί και κτίσματα, παλιοί νερόμυλοι και τόσα άλλα, χάνονται ή καταστρέφονται μέσα στην εγκατάλειψη και την αδιαφορία.

• Οικιστική αναρχία.
• Κακογουστιά.
• Δομική αυθαιρεσία και κατάχρηση.
• Περιβαλλοντικές και αισθητικές αλλοιώσεις.
• Έλλειψη σχεδιασμού.
• Έλλειψη χωροθέτησης.

Εάν συνεχίσουμε έτσι, το μόνο σίγουρο είναι η καταστροφή. Θα γίνουμε ξένοι και «ξεκάρφωτοι» μέσα στον ίδιο μας τον τόπο. Υποθηκεύουμε το μέλλον των επόμενων γενιών και παραδίδουμε το αμόλυντο εκπληκτικό τοπίο που παραλάβαμε στους επόμενους, με τόσα προβλήματα, τα οποία δυστυχώς είναι και «μη αναστρέψιμα».

Πού βρίσκεται το λάθος μας;

Πώς παίρνει αποφάσεις η τοπική κοινωνία;

Πόσο εύκολα μετατοπίζονται οι ευθύνες του καθενός, λες και το μόνο χρέος που έχει είναι να ψηφίζει μία φορά στα τέσσερα χρόνια. Μήπως έφτασε η ώρα να αναλάβει ο καθένας από εμάς τις ευθύνες του;

Όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι. Αλλωστε η τοπική εξουσία και η τοπική αυτοδιοίκηση είναι εικόνα της κοινωνίας μας. Ειδικά η Τ.Α. είναι η πιο άμεση και κοντινή μας «εικόνα», είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Και τώρα τι γίνεται;

Ασχολούμαστε όλοι με τις κοινές υποθέσεις; Μιλάμε για το μέλλον; Δίνουμε όραμα και προοπτική; Εγκαταλείπουμε τις κακές συνήθειες και την πολιτικάντικη λογική; Ή προσπαθούμε τουλάχιστον να μην δημιουργούμε τετελεσμένες καταστάσεις που δεν ανατρέπονται, ελπίζοντας ότι στο μέλλον μπορεί να βρεθεί κοινωνία με όραμα και προοπτική;