eviaon.gr

Πολλά χρόνια τώρα οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες κάνουν ότι είναι δυνατόν να καταστρέψουν την πόλη που ζούμε. Εμείς οι πολίτες παρακολουθούμε,δεν κάνουμε τίποτα και απλώς τους ξαναψηφίζουμε.Ποιός δεν θυμάται την επιμονή του νυν νομάρχη να χτίσει το Διοικητήριο στην μια έξοδο της πόλης.Τελικά τα κατάφερε.Τα ΚΤΕΛ έχτισαν το δικό τους “αριστούργημα αρχιτεκτονικής” κλείνοντας και την άλλη είσοδο της πόλης. Η λίστα είναι ατέλειωτη και θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες για αυτούς που κατάφεραν να κάνουν την πόλη απάνθρωπη.Τώρα μια καινούργια φαεινή ιδέα του προέδρου του Επιμελητηρίου ήρθε να συμπληρώσει το πάζλ της “μενεξεδένιας πολιτείας”.

Η Γη με την ηλικία των πέντε δισ. χρόνων αδυνατεί πλέον να συντηρεί με την ίδια ικανότητα και τους ίδιους φυσικούς τρόπους, όπως παλαιότερα, τη ζωή των κατοίκων της. Κι αυτό γιατί η ανθρώπινη επέμβαση και η απερίσκεπτη εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην «Έκρηξη της Γης». Ο homo sapiens δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι είναι περαστικός απ’ αυτόν τον πλανήτη κι ότι είναι ένας από τους άπειρους οργανισμούς του κι όχι ο μοναδικός. Έτσι με το συνεχή βιασμό της φύσης προκάλεσε ασθένειες από τις οποίες κρέμεται σήμερα η ζωή του πλανήτη μας.

Ένα σύντομο «Ιατρικό Δελτίο» θα έδειχνε:

ΩΚΕΑΝΟΙ: Η ζωή δημιουργήθηκε στον Ωκεανό. Εκεί υπάρχει και σήμερα η μεγαλύτερη γενετική ποικιλία ειδών. Το 97% των βιότοπων βρίσκονται στη θάλασσα. Σήμερα όμως οι ωκεανοί μετατρέπονται σε υδάτινες έρημους από:

- αλιευτικούς στόλους υψηλής τεχνολογίας

- ρύπανση από δηλητηριώδη απόβλητα, βλαβερές ουσίες, ψάρεμα με δυναμίτη και κυάνιο, πυρηνικές δοκιμές και ατομικά υποβρύχια.

ΔΑΣΗ: Από τα 620 εκατομμύρια «πρωτοδάσους» που κάλυπταν τον πλανήτη πριν από 8000 χρόνια έμειναν μόνο 130 εκατ. Παρθένου δάσους.

ΚΛΙΜΑ: Το κλίμα στην κυριολεξία εξεγείρεται. Η θερμοκρασία αυξάνεται. Η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει. Οι βροχοπτώσεις καταποντίζουν ολόκληρες περιοχές ενώ η ξηρασία απειλεί με τρομερές καταστροφές. Έχουμε αναδιάταξη εποχών, οι επιδημίες θερίζουν, οι πάγοι λιώνουν. Το Ελ Νίνιο με την τρομακτική έκλυση ενέργειας που απελευθερώνει και την υπερθέρμανση του Ειρηνικού ναρκοθετεί τον πλανήτη με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Επίσης οι τόνοι διοξειδίου του άνθρακα, που εκλύονται στην ατμόσφαιρα, και η μείωση της ζώνης του όζοντος αποτελούν άλλη μια βασική αιτία διαταραχής του κλίματος.

ΕΡΗΜΩΣΗ: Οι έρημοι και οι στέπες διευρύνονται λόγω της ξηρασίας, της διάβρωσης και εφαλάτωσης των καλλιεργήσιμων εκτάσεων(φαινόμενα του θερμοκηπίου). Έτσι οι άνθρωποι καταλήγουν σε «οικολογικούς πρόσφυγες». Στη μεσογειακή λεκάνη επηρεάζονται άμεσα η Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα.

ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ: Κατά τον αμερικανό βιολόγο Ε. Ουίλσον η βιοποικιλότητα που προστατεύει το φυσικό οικοσύστημα από το οποίο εξαρτάται η ζωή του ανθρώπου - βελτιώνει το έδαφος, καθαρίζει τα νερά και τον αέρα -μειώνεται. Ο άνθρωπος εκτόπισε τα άλλα είδη.

Η εντατικοποίηση της γεωργίας και δασοπονίας, η αστική και βιομηχανική επέκταση, η πύκνωση δικτύων μεταφορών, η ρύπανση, η διευθέτηση των ποταμών, η καταστροφή των υγρότοπων και των ακτών, ο τουρισμός και το κυνήγι είναι οι ισχυρότερες πιέσεις που δέχεται το φυσικό περιβάλλον.

ΝΕΡΟ: Το 1995 το 20% του πληθυσμού της γης δεν είχε ακόμα πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Το ποσοστό αυτό προβλέπεται να διπλασιαστεί το 2025. Φαντάζεται κανείς το μέγεθος του προβλήματος αν ληφθεί υπόψη ότι από την υδάτινη ποσότητα μόνο το 3% είναι κατάλληλο για τη συντήρηση της ζωής.

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ: Ο σημερινός τουρισμός είναι εκρηκτικός αφού όλοι είμαστε ταξιδιώτες. Η Παγκόσμια Οργάνωση Τουρισμού ισχυρίζεται ότι ο τουρισμός είναι

πια μια βιομηχανία που το 2010 θα φτάσει να κερδίζει πάνω από 3 τρισεκατομμύρια δολάρια και να απασχολεί πάνω από 200 εκατομμύρια ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο.

Αυτές οι συμφορές - πληγές του πλανήτη μας αιμορραγούν συνεχώς. Και δυστυχώς στις παρυφές της 3ης χιλιετίας δεν υπάρχει περιβαλλοντική ηθική. Το περιβάλλον δεν αντιμετωπίζεται ως αξία και ως σχέση του ανθρώπου με τη φύση, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα στον εκρηκτικά εξελισσόμενο τεχνολογικό πολιτισμό, στο όνομα του οποίου ο άνθρωπος (και για να ακριβολογούμε το διεθνές κεφάλαιο) έχει ξεχάσει ότι η φύση του δόθηκε για να τη χρησιμοποιεί με σύνεση. Αποτέλεσμα ο μαγικός γήινος παράδεισος να μετατρέπεται ταχύτατα σε κόλαση. Κι αυτό γιατί οι κερδοσκόποι, αφού εμπορεύτηκαν τον άνθρωπο και όσα αυτός μπορεί να φτιάξει, εμπορεύτηκαν ακόμα και το αίμα, το γέλιο, το θάνατο, το τραγούδι, την ελπίδα, το μπετόν με τη γη και το σίδερο. Εμπορεύτηκαν το οξυγόνο (αγοράζουν το δικαίωμα εκπομπών ρύπων από τις τρίτες χώρες), τη θάλασσα, τα ναρκωτικά και τη βία και συσσώρευσαν από αυτή τη δραστηριότητα πλούτη και δύναμη. Η οικονομική κρίση και η περιβαλλοντική καταστροφή αλληλοσχετίζονται. Και οι δυο στηρίζονται στο κερδοσκοπικό μοντέλο της υπερπαραγωγικότητας.

Τώρα τελευταία βέβαια από πολλές πλευρές -συνέδρια Διεθνών Οργανισμών, συσκέψεις κυβερνητικών εκπροσώπων κ. ά.- ακούγονται διάφορες υποσχέσεις για δραστικά μέτρα. Όλα φαντάζουν όμως χλωμά, αφού το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα, είναι στην ουσία πολιτικό πρόβλημα και ως τέτοιο δεν λύνεται με επιμέρους μπαλώματα (εξάλλου ούτε οι υπάρχοντες νόμοι δεν εφαρμόζονται). Η ουσιαστική λύση του προβλήματος βρίσκεται στην διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και του καταμερισμού εργασίας. Στο χέρι μας είναι να παλέψουμε όλοι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ελένη Λάμπρου

Έχουμε κι απ’ αυτούς. Εκτός απ’ τους επαγγελματίες, τους πλακατζίδες, τους εγωιστές, τους υποχρεωμένους, τους κομματικούς, έχουμε και τους ιδεολόγους.Ασχολούνται με τις εκλογές επειδή θέλουν να προσφέρουν και πιστεύουν σ’ ένα καλύτερο αύριο. Σχεδόν πάντα πέφτουν θύματα των «έξυπνων» της πολιτικής και μετά το φυσάνε και δεν κρυώνει. Αλλες φορές πάλι τους πετάνε απ’ έξω γιατί είναι επικίνδυνοι.

Κανόνας όμως είναι, ότι απογοητεύονται τόσο πολύ, που μόλις ξανακούσουν την λέξη εκλογές τρέχουν λες και τους έχεις βάλει νέφτι. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και αυτοί, έστω και για το λίγο διάστημα που ασχολούνται. Έχουν ιδέες, πιστεύουν ότι μπορούν να γίνουν πράξη και ότι μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής, μιας και που τα σχέδια που έχουν τους φαίνεται εύκολο να εφαρμοστούν. Βέβαια η απογοήτευση που παίρνουν, όταν βλέπουν ότι οι άλλοι χαμό γελάνε με συγκατάβαση, μπορεί να τους προκαλέσει και έμφραγμα. Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ο άλλος δεν δέχεται μια ιδέα που κάνει καλό και είναι πραγματοποιήσιμη. Δεν ήξεραν. Δεν ρώταγαν;

Αντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι ο άλλος ενδιαφέρεται μόνον για το καλό το δικό του και δεν του καίγεται καρφί κ.τ.λ..κ.τ.λ. Ιδεολόγοι, οραματιστές με αρχές, και οράματα, μοιάζουν σαν τον Δον Κιχώτη.

Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό, βρέστε το μόνοι σας. 

Ένας από τους βασικούς οικονομικούς παράγοντες που έχουν συντελέσει στο να μείνουν κάποιοι στη Στενή και να μη φύγουν αναζητώντας αλλού δουλειά είναι η μελισσοκομία.

Το μέλι που παράγεται είναι φημισμένο και είναι το βασικό προϊόν που παίρνουν μαζί τους φεύγοντας οι επισκέπτες της Στενής. Για κάποιους βέβαια απ’ αυτούς είναι και βασικός λόγος επίσκεψης. Είναι σίγουροι ότι θα πάρουν ένα αγνό, φυσικό προϊόν χωρίς βιομηχανικές προσμίξεις και άλλα τεχνάσματα. Είχε κάνει πάταγο παλαιότερα το πώς το εισαγόμενο μέλι βαφτιζόταν Ελληνικό ή ανακατευόταν με λίγο Ελληνικό, έπαιρνε την ταμπέλα και μοστραριζόταν στα ράφια των Σούρερ Μάρκετ. Βέβαια η διαφορά ήταν εμφανής για αυτούς που ήξεραν, ενώ αυτοί που δεν ήξεραν έμεναν μόνο με την διαφορετική γεύση και αναρωτιόνταν.

Αυτή τη στιγμή 8.000 κυψέλες και βάλε δίνουν πάνω από 100 τόνους μέλι μέσο όρο τον χρόνο. Όσο από αυτό το μέλι μπορούν οι παραγωγοί το πωλούν λιανικώς, με βασικούς αποδέκτες τους επισκέπτες μας, κι όσο περισσεύει το πωλούν χονδρικώς σε βιομηχανίες, σε τιμή φυσικά διαφορετική.

Η διάθεση του μελιού λιανικώς, είναι ένα πολύ καλό μάθημα οικονομίας για το πώς μπορούν να βγουν κερδισμένες και οι δύο πλευρές, καταναλωτής και παραγωγός και για το πώς ο τριτογενής τομέας μπορεί να δώσει ώθηση στον πρωτογενή.

Τα μελίσσια της Στενής βόσκουν συνήθως σε όλη την Κεντρική Ελλάδα την Πελοπόννησο και φτάνουν έως και την Θάσο. Αλλά μεγάλο πλεονέκτημα είναι η βοσκή στην περιοχή της Δίρφης η οποία διαθέτει πάνω από 1.000 φυτικά είδη. Αρωματικά φυτά και αγριοβότανα δίνουν την ιδιαίτερη γεύση και το κάνουν μοναδικό.

Το ότι αυτή τη στιγμή η Στενή διαθέτει σε αναλογία πληθυσμού ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε παραγωγή μελιού, δεν είναι τυχαίο. Υπάρχει παράδοση αιώνων. Ακόμα και εναντίον των Τούρκων χρησιμοποιούσαν τις μέλισσες σαν μυστικό όπλο προκειμένου να τους τρέψουν σε φυγή.

Οι πιο πολλοί σημερινοί μελισσοκόμοι της Στενής, βρήκαν τα μελίσσια απ’ τον πατέρα τους και ούτω καθ’ εξής. Τα κουβέλια βέβαια, αντικαταστάθηκαν από τις σύγχρονες κυψέλες και τα μουλάρια που μετέφεραν τα μελίσσια, από τα φορτηγά. Η παράδοση όμως παραμένει.

- Ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Στενής, ιδρύθηκε το 1920 και ήδη κλείνει 85 χρόνια ζωής. Σκέψεις πολλές για την προβολή αυτής της γλυκιάς ευωδιάς της φύσης κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές.

Η γιορτή της τηγανίτας, το Μελισσοκομικό Μουσείο, είναι ιδέες που επεξεργάζονται κάποιοι και ίσως σύντομα τις θέσουν σε εφαρμογή.

Από την δεκαετία του 1960 και μετά γίνεται μια συστηματική προσπάθεια διάλυσης του κοινωνικού και οικονομικού ιστού της υπαίθρου. Από την μια πλευρά η πολιτεία και από την άλλη η «πολιτιστική» επίθεση και ο νέος «λάιφ-στάιλ» τρόπος ζωής που προβάλλεται με μανία από όλα τα ΜΜΕ. Η επίθεση είναι πολύπλευρη, συνεχής και ύπουλη. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ορατά πλέον και πιο καταστροφικά μετά την αποβιομηχάνιση και την συνεχώς διογκούμενη ανεργία.Κατ’ αρχάς η πολιτεία. Υποκριτική η πολιτική της μιας κι άλλα δηλώνονται κάθε φορά προεκλογικά για ψηφοθηρικούς λόγους και άλλα γίνονται στην πράξη. Πολιτικά φωτογραφίζονται επάνω σε τρακτέρ, κάνουν δηλώσεις για τα δίκαια αιτήματα των αγροτών, αλλά μετά τις εκλογές όλα αυτά ξεχνιούνται. Παιδεία, υγεία, απομόνωση, κόστος ζωής, όσο και στις μεγαλουπόλεις είναι οι ανασταλτικότεροι παράγοντες για τους ανθρώπους της υπαίθρου, που τους κάνουν τον βίο αβίωτο. Οικονομικά η δανειοληπτική πολιτική για τους αγρότες πάντα ήταν άδικη και ληστρική. Ο παλιός εκμεταλλευτής τοκογλύφος - τσιφλικάς αντικαταστάθηκε «επάξια» από τα πανωτόκια κι από το 41% από τους τόκους και τους τόκους υπερημερίας που αναγκάζονταν να καταβάλλουν στις τράπεζες.

Μια καταστροφή από καιρικές συνθήκες ή μια χαμηλή τιμή προϊόντος ήταν ικανή να σπρώξει τους αγρότες στην οριστική καθυστέρηση από την τράπεζα, στην απόγνωση και στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις. Οι άνθρωποι της υπαίθρου κουρασμένοι και απηυδισμένοι από τον σκληρό τρόπο ζωής, την παντελή έλλειψη στοιχειωδών υποδομών που θα έκαναν τη ζωή τους πιο ανθρώπινη, παράταγαν το χωριό τους, κατέβαιναν στις πόλεις και αναζητούσαν την «σιγουριά» του ανειδίκευτου εργάτη. Ποιος δεν θυμάται το γνωστό απόφθεγμα «βρέξει, χιονίσει η καραβάνα γεμίζει»;

Η άλλη πλευρά τώρα. Η «υποτιθέμενη πολιτιστική» επίθεση. Από τη δεκαετία του 1960 ο κατά τα άλλα συμπαθής Χατζηχρήστος στον ρόλο του βλάχου ήταν αντικείμενο σάτιρας και υποτίμησης. Ο τρόπος ζωής της υπαίθρου, των κτηνοτρόφων, των γεωργών, ο τρόπος ομιλίας, ο τρόπος διασκέδασης έγιναν νούμερα επιθεώρησης. Και να φανταστεί κάποιος ότι και μερικοί αφελείς παράταγαν τα χωριά τους για να κάνουν τη «μεγάλη ζωή» που τους παρουσίαζε η εικονική πραγματικότητα η οποία τους κατέκλυζε και τους παραπλανούσε.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες έπαιξαν τον ρόλο τους ώστε να ερημώσει η ύπαιθρος και να φθάσουμε στο τραγικό σημερινό επίπεδο να έχουμε μεγάλα αστικά κέντρα γεμάτα ανέργους. Όταν χαλάει η ισορροπία της ισομερούς ανάπτυξης και η συγκέντρωση όλων των πόρων γίνεται μονόπλευρα νομοτελειακά ζημιώνονται οι πάντες. Χωρίς δυνατή ύπαιθρο δεν μπορούν να ζήσουν τα μεγάλα αστικά κέντρα. Η ανισότητα φέρνει στρεβλώσεις και οι ζημιές από ένα σημείο και μετά είναι μη αναστρέψιμες. Πώς φθάσαμε ως εδώ; Σκοπιμότητα ή βλακεία;

Σκοπιμότητα για ποιο λόγο; Ο μόνος λόγος που φαίνεται λογικός είναι τα φθηνά εργατικά χέρια. Βέβαια κι εδώ άλλαξαν τα δεδομένα, μιας και τώρα το αιμοβόρο και αδηφάγο κεφάλαιο ζητάει φτηνό εργατικό δυναμικό από τους οικονομικούς μετανάστες.

Βλακεία; Ναι μαζί με κομπλεξισμό. Την σκοπιμότητα κάποιες φορές μπορείς να την νικήσεις. Την βλακεία ποτέ. Δυστυχώς είναι ο μόνος αήττητος εχθρός.

Περιβάλλον, νεολιθικοί οικισμοί, βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία, παραδοσιακοί οικισμοί και κτίσματα, παλιοί νερόμυλοι και τόσα άλλα, χάνονται ή καταστρέφονται μέσα στην εγκατάλειψη και την αδιαφορία.

• Οικιστική αναρχία.
• Κακογουστιά.
• Δομική αυθαιρεσία και κατάχρηση.
• Περιβαλλοντικές και αισθητικές αλλοιώσεις.
• Έλλειψη σχεδιασμού.
• Έλλειψη χωροθέτησης.

Εάν συνεχίσουμε έτσι, το μόνο σίγουρο είναι η καταστροφή. Θα γίνουμε ξένοι και «ξεκάρφωτοι» μέσα στον ίδιο μας τον τόπο. Υποθηκεύουμε το μέλλον των επόμενων γενιών και παραδίδουμε το αμόλυντο εκπληκτικό τοπίο που παραλάβαμε στους επόμενους, με τόσα προβλήματα, τα οποία δυστυχώς είναι και «μη αναστρέψιμα».

Πού βρίσκεται το λάθος μας;

Πώς παίρνει αποφάσεις η τοπική κοινωνία;

Πόσο εύκολα μετατοπίζονται οι ευθύνες του καθενός, λες και το μόνο χρέος που έχει είναι να ψηφίζει μία φορά στα τέσσερα χρόνια. Μήπως έφτασε η ώρα να αναλάβει ο καθένας από εμάς τις ευθύνες του;

Όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι. Αλλωστε η τοπική εξουσία και η τοπική αυτοδιοίκηση είναι εικόνα της κοινωνίας μας. Ειδικά η Τ.Α. είναι η πιο άμεση και κοντινή μας «εικόνα», είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Και τώρα τι γίνεται;

Ασχολούμαστε όλοι με τις κοινές υποθέσεις; Μιλάμε για το μέλλον; Δίνουμε όραμα και προοπτική; Εγκαταλείπουμε τις κακές συνήθειες και την πολιτικάντικη λογική; Ή προσπαθούμε τουλάχιστον να μην δημιουργούμε τετελεσμένες καταστάσεις που δεν ανατρέπονται, ελπίζοντας ότι στο μέλλον μπορεί να βρεθεί κοινωνία με όραμα και προοπτική;